17 maja

17 maja to święto Międzynarodowy Dzień Telefonów Zaufania dla Dzieci. Inicjatorem tego wydarzenia jest stowarzyszenie Child Heplines International, zrzeszające organizacje prowadzące telefony zaufania z ponad 160 krajów.

Pierwszy telefon zaufania powstał w latach 50. ubiegłego wieku w Londynie w związku z samobójstwem 14-letniej dziewczynki. Ta tragedia dała początek tworzenia rozwiązań niesienia pomocy i wsparcia osobom znajdującym się w trudnej sytuacji życiowej. Jest ona szczególnie ważna dla najmłodszych, którzy mają ograniczone możliwości szukania dla siebie pomocy.

Biuro Rzecznika Praw Dziecka także prowadzi Telefonu Zaufania Rzecznika. Codziennie dzwoni bardzo dużo dzieci z najróżniejszymi sprawami. Część z nich powoduje różne działania Rzecznika Praw Dziecka w obronie Waszych praw, ale część udaje się rozwiązać samą rozmową ze specjalistą z naszego telefonu.

Do DTZ zadzwonił „Grubas”

Dzisiaj mieliśmy ciekawą rozmowę, która może zainteresuje także Was. Zadzwonił do nas Rafał. Nie chcemy jej opisywać w zbyt przemądrzały, dorosły sposób, bo pewnie usnęlibyście po pierwszym zdaniu. Łatwiej Wam będzie ją przeczytać. Nie odtworzymy oczywiście dokładnie tej rozmowy, ale wyglądała ona mniej więcej tak:

- Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży, słucham?
- yyyyykhm… ja dzwonię, bo już nie mogę wytrzymać w tej szkole. Nienawidzę tam chodzić!!!
- A co Cię w niej tak bardzo denerwuje?
- Koledzy z klasy… i nie tylko. Wszyscy się ze mnie śmieją! Mam tego dość!
- Wiem, że to bardzo dla Ciebie trudne. Jakby się ze mnie wszyscy śmiali to też pewnie nie chciałabym chodzić do mojej pracy. A co mówią? Czemu się śmieją? – jeśli oczywiście chcesz powiedzieć…
- eeeee…. mówią do mnie grubas albo chrząkają, albo jeszcze rzucają we mnie jedzeniem… takie tam…
- ooooo! To musi być bardzo przykre. Próbowałeś jakoś z nimi porozmawiać? Wiem, że z takimi trudno się rozmawia, ale może jednak…
- Nie będę z nimi gadał! Jak tylko podchodzę to albo mnie znowu wyzywają, albo odchodzą i śmieją się między sobą… Już mam wszystkiego dość.
- A mówiłeś o tym rodzicom?
- Nieeee…. wstydzę się… zresztą… co im powiem? Że jestem grubasem? Tata byłby tylko zły, jak wtedy, gdy nie chcę grać w piłkę…
- A mama?
- No może z mamą i mogę pogadać…
- Porozmawiaj z mamą, powiedz szczerze jaka jest sytuacja w szkole. Ona może iść do nauczycieli i porozmawiać z nimi, może porozmawiać z pedagogiem szkolnym.
Wiesz, najważniejsze jest to, żebyś Ty wiedział, że nikt nie może Cię wyzywać, poniżać, to jest nawet niezgodne z prawem, z Konwencją o Prawach Dziecka.
Nauczyciele powinni też dbać o to, żeby przestrzegać prawa, dlatego powinni porozmawiać z Twoimi kolegami na ten temat. Wiesz… nie mogę obiecać Ci, że po rozmowie z nauczycielem nagle Cię wszyscy będą lubili, ale NIE MAJĄ PRAWA CIĘ PONIŻAĆ I WYZYWAĆ. Rozumiesz? Każdy jest inny. Jedni są rudzi, inni niscy, inni trochę grubi, inni jeszcze mają nieszczęście rodzić się niepełnosprawni, ale wszystkim należy się szacunek, czyli właśnie nieponiżanie, niewyzywanie.
Jeśli rozmowa z mamą nic nie da, to idź od pedagoga szkolnego albo do wychowawczyni i opowiedz wszystko tak jak mnie. Jeśli i to nie przyniesie skutku to zadzwoń proszę jeszcze do nas – obmyślimy plan, co robić dalej, dobrze?
- Dobrze… Dziękuję…
- Trzymaj się! Nie mówię „Do usłyszenia”, bo mam nadzieję, że uda Ci się rozwiązać tę sytuację.
- Ja też… Do widzenia.

W tym dniu zapraszamy Was do teatru. Tym razem nie jako widzów, ale jako aktorów. Pamiętajcie, że teatr możecie stworzyć wszędzie – np. w klasie, szkole, domu kultury.

Może właśnie taki Wasz szkolny teatr będzie pierwszym krokiem do Waszej aktorskiej kariery.
Od czego zacząć?

Zobaczcie warsztaty teatralne w Teatrze Dramatycznym. Nawet z tego krótkiego filmiku dużo się dowiecie!

Tutaj z kolei zobaczcie warsztaty teatralne prowadzone przez Jupi Podlaszewskiego.

Można bardzo dużo, wystarczy chcieć, by stać się częścią magicznego świata teatru, by na scenie wyrazić siebie. Zobaczcie widowisko teatralne stworzone przez trupę młodych aktorów z Garwolina. Wybraliśmy właśnie ten spektakl, ponieważ mówi on o tym, jak zaczyna się i kończy przygoda z narkotykami.

TUTAJ (kliknij!) możecie przeczytać wywiad z Izabelą Rękawek, reżyserką założycielką teatru Rękawiczka – nagradzanym i docenianym przez krytyków i samych aktorów w Waszym wieku!

A aktorów teatru Rękawiczka poprosiliśmy o odpowiedź na pytanie, czym jest dla nich teatr Rękawiczka i opowiedzenie jakiejś historii ze spektakli, prób. Przeczytajcie, czy warto, czy teatr to tylko „wystawianie sztuk”, czy może dużo więcej. Oto Ich opinie o teatrze:

Witam,
Na imię mi Maciej i jak łatwo się domyślić gram w Rękawiczce. Otóż uważam że Rękawiczka to najfajniejszy teatr jest na świecie. A teraz takie śmieszne historie:
- Graliśmy niedawno „Zieloną Gęś” w trakcie której, na scenie podrzucałem jabłko. No więc nadszedł ten jakże wyczekiwany moment, podrzucam to jabłko, podrzucam, i nagle, zupełnie niespodzianie jabłko się zbuntowało i zaatakowało! Dostałem od niego w twarz ale na szczęście jabłka nie mają zbyt wiele siły i obyło się bez większych obrażeń, ale mogło być niebezpiecznie…
- Swego czasu graliśmy spektakl pt.: „Szlaban”. Opis sytuacji: po scenie pląsa w kółko chłopiec z papierowym samolotem w ręku (muzyka chwytająca za serce nawet największego zbira) za nim drugi chłopak(ja), (widownia płacze ze wzruszenia) i nagle na ostrym zakręcie… drugi chłopak (czyli ja) zalicza spotkanie IV stopnia z deskami sceny… Epicko…
To tylko nieliczne z wielu przykładów.
Krótko: RĘKAWICZKA TO PRZENAJLEPSZY, PRZENAFAJNIEJSZY, PRZENIESAMOWITY, PRZENIEPRAWDOPODOBNY, PRZEKULTOWY, PRZE, PRZE, PRZE… TEATR!!!

Teatr rękawiczka to przede wszystkim grupa wspaniałych ludzi. Jak magnes przyciągane są tu typy oryginalne, pełne energii, twórczy. Wszyscy w zespole uczestniczą w tworzeniu przedstawień od podstaw, scenariusze powstają na bieżąco w czasie prób. Taki sposób pracy daje ogromną satysfakcje, nie wspominam już o zabawie

Przygodę z rękawiczką zaczęłam już w podstawówce więc na próby poświęciłam do tej pory…jeden, dwa…niezliczoną ilość godzin. Nie żałuję żadnej z nich

Historie? Pierwsze co przychodzi mi do głowy to oczywiście wpadki sceniczne.

Zacięcia się kurtyny i inne tego typu rzeczy. Pamiętam zwłaszcza jedną taką sytuację.
W naszej grupie mam koleżankę o tym samym imieniu. W czasie jednego z przedstawień wychodziłam na scenie stosunkowo późno więc po rozpoczęciu spektaklu siedziałam
w garderobie. Gdy z niej wychodziłam nie byłam pewna w jakim momencie jest akcja przedstawienia. Nagle słyszę panią Izę wołającą „gdzie jest Marysia!”. Spanikowana wybiegłam na scenę. Oczywiście nie był to właściwy moment

Witam

Ja osobiście w Rękawiczce jestem krótko (od paru tygodni), ale i tak zdążyłam pokochać to miejsce. Śmieszne sytuacje? Jest ich pełno. Od językowych wpadek i improwizacji po malowanie sobie butów farbą podczas szykowania scenografii.

Konkretnie nie przytoczę sytuacji, ponieważ tego trzeba doświadczyć.

Tego miejsca słowami nie opiszesz. Rękawiczka potwierdza powiedzenie, że teatr to drugi dom. Spanie podczas przerw, posiłki, rozmowy na wszelakie tematy, kłótnie i śmiech.

Rękawiczka to… miejsce i ludzie, którzy oderwą cię od szarej rzeczywistości i przeniosą w kolorowy świat teatru.

Rękawiczka to coś więcej niż teatr, myślę że to kochająca się na swój sposób rodzina. Zagrałem w dwóch spektaklach Rękawiczki „Sekret” oraz „Ciuciu Babka”, w spektaklu „Zielona Gęś” nie mogłem uczestniczyć, bardzo żałuję, bo praca nad spektaklem w „Rękawiczce” to czysta przyjemność.

Każde nowe przedsięwzięcie to radość, bo wiemy, że przed nami kolejne miesiące mile, przyjemnie spędzonego czasu nad czymś, co zobaczą setki osób i nas docenią. Jeśli chodzi o śmieszne sytuacje i wpadki w Rękawiczce to rutyna, bo teatr to nasze hobby i często wygłupiamy się na próbach czy robimy sobie kawały.

Myślę że teatr to najlepsza forma wyrażania swoich emocji oraz idealne rozwiązanie na sobotnie poranki.

Izabela Rękawek (ze statuetką) i aktorzy Rękawiczki.

Izabela Rękawek:  Zawsze kochałam teatr. Ciągle towarzyszył mi w życiu. Nadawał mu smaku, głębi, przepełniał emocjami. Na studiach zainteresowałam się dramą, a potem, kiedy zaczęłam pracować w szkole jako „pani od polskiego”, zobaczyłam, że teatr to doskonała droga do porozumienia się z młodymi ludźmi. Praca w teatrze wbrew pozorom każe zrzucać maski, zmusza do rozmowy i przemyśleń, otwiera na drugiego człowieka. Zapytałam się jednej niesfornej szóstej klasy: „A może zrobimy prawdziwe przedstawienie?”. Chóralne, zgodne:  „Tak!” było jedyną odpowiedzią. I tak to się zaczęło. Zrobiliśmy Balladynę, a potem zgłosiły się inne osoby ze szkoły, ktoś zrezygnował, ktoś przyprowadził kolegę i zaczęła się tworzyć grupa. Założyliśmy teatr szkolny.

Strefa Młodych: Nazwaliście się Rękawiczka, skąd pomysł na taką nazwę?

Izabela Rękawek: Bardzo trudno wymyślić nazwę. Nic nam nie pasowało. A tu dostaliśmy formularz zgłoszenia na festiwal teatralny – wtedy nasz pierwszy – gdzie rubryka: „nazwa teatru” szczerzyła do nas bezczelnie zęby.

Czas nas gonił, formularz trzeba było wysłać „ na wczoraj”, dość szybko, bez namysłu wpisałam mój pseudonim: „Rękawiczka” – tak nazywali mnie przyjaciele  z mojej ukochanej Wrocławskiej Akademii Teatralnej, gdzie skończyłam Reżyserię Teatru Dzieci i Młodzieży. Myślałam, ech tam!, później się zmieni, ale okazało się, że nic zmieniać nie trzeba. „Rękawiczka” przyjęła się, zapuściła korzenie, a nawet rozkwitła! Poza tym zawsze można powiedzieć, że nasz teatr to taka rękawiczka, w której można się ogrzać, schronić. Rękawiczka to też rodzaj maski, forma – może być koronkowa i romantyczna, wełniana i milutka, ale też gumowa, zimna i straszna. Bardzo często wykorzystujemy rękawiczki w spektaklach, zostały już naszym znakiem rozpoznawalnym i dobrze nam razem.

Rękawiczki w spektaklu Rękawiczki.

Strefa Młodych: Mamy więc nazwę – dobry początek. Co dalej? Jak zaczynaliście?

Izabela Rękawek: Jak już wspomniałam, zaczynaliśmy od szkolnego kółka teatralnego. Na początku wystawialiśmy bajki, lektury  i proste formy, które prezentowaliśmy podczas imprez szkolnych. Jesienią 2001 roku zaprezentowaliśmy fragmenty utworu Sen nocy letniej, a naszej pracy przyglądał  się Krzysztof Zanussi. Odbywało się to w ramach warsztatów teatralnych. Spotkanie tym znakomitym reżyserem było dla nas wielkim przeżyciem. Dawał nam życzliwe, delikatne uwagi dotyczące błędów i niedociągnięć, chwalił pracę i zaangażowanie. Potem, kiedy zaczęłam studiować reżyserię, nasze spektakle zaczęły się zmieniać.

We Wrocławiu dużo się nauczyłam i zobaczyłam teatr z nieco innej strony. Zaczęłam pracować z ruchem i dźwiękiem, rezygnując ze słowa. To było dla dzieciaków cos nowego, dla mnie zresztą też. Stworzyliśmy wtedy prawdziwy spektakl: Sabat nad Świtezią – oparty na dwóch balladach Mickiewicza: Lilije i Świtezianka. Mickiewicz bez żadnego słowa! To było dopiero coś! Pojechaliśmy na pierwszy festiwal i zdobyliśmy pierwszą „Srebrną Maskę” . Ten spektakl był przełomowy, teatr wystąpił  wtedy też pierwszy raz pod nazwą „Rękawiczka”.

Następny spektakl Alicja jest… ( mój spektakl dyplomowy) graliśmy we Wrocławiu w szkole teatralnej przed profesorami – aktorami, reżyserami. To dopiero było przeżycie! Profesjonalna scena, a jaka widownia!  Dostaliśmy „piątkę” oraz wiarę w to, że robimy dobrą robotę. Ta przygoda zmieniła też grupę. Nie byliśmy już kółkiem teatralnym, byliśmy teatrem, grupą ludzi, która nie może już żyć bez siebie i sztuki.

Dlatego też, kiedy większość osób odeszła ze szkoły, postanowiliśmy stworzyć teatr w Domu Kultury, aby kontynuować nasze dzieło. W ten sposób powstały dwie grupy: Teatr Rękawiczka przeszedł do Domu Kultury, a  w szkole został Teatr Mała Rękawiczka. I tak zostało do dziś.

Strefa Młodych: Wiadomo – tutaj nie może być Pani skromna – musi być ktoś, kto taką inicjatywę rozpocznie, zorganizuje i będzie prowadzić. Tutaj niewątpliwie jest Pani rola, ale czy każdy może stworzyć teatr? Co z umiejętnościami? Tak zwanym warsztatem? Ze scenariuszami? Czy tak na z marszu może Pani wymienić jakieś lektury/filmy/filmiki warsztatowe, np. z You Tube?

Izabela Rękawek: Hmm… Myślę, że książki i filmy niewiele tu pomogą, takie jest moje zdanie. Trzeba mieć na pewno odpowiednią wrażliwość, kochać teatr i czerpać radość z pracy z młodzieżą. Z drugiej strony bardzo ważne jest przygotowanie. Ja na początku bazowałam na dramie i intuicji, ale tak naprawdę rozwinęłam skrzydła po Wrocławiu, gdzie spotkałam wielkich i mądrych ludzi Teatru.

Dwa lata bardzo intensywnych studiów, które przewróciły mój świat do góry nogami, pokazały mi drogę, którą należy iść. Żeby prowadzić teatr z młodym człowiekiem, trzeba mieć wiedzę i umiejętności, a je zdobywa się latami. I najlepiej uczyć się od mistrzów. Często organizuję warsztaty teatralne i i sama zawsze biorę w nich udział jako uczestnik. W ten sposób nie tylko wzbogacam swój warsztat, ale też „zbieram przeżycia” – wiem, jakie emocje budzi dane ćwiczenie, jak trudno wykonać jakieś zadanie. Przeżywam to, co odczuwają moi podopieczni i to jest bardzo wartościowe. Kolejną formą jest udział w festiwalach, oglądanie przedstawień, dyskusje, szukanie inspiracji. Teatr jest żywy, nie da rady nauczyć się go z książek, trzeba go przeżyć , doświadczyć, posmakować, najlepiej pod okiem najlepszych.

Strefa Młodych: A scenariusze?

Izabela Rękawek: Rzadko pracujemy z gotowymi scenariuszami. Zaczynamy od tematu, budujemy do niego sceny, wybieramy te najlepsze. Doskonalimy je, czyścimy, dokładamy nowe treści i znaczenia. Nasze spektakle tworzą się na zajęciach, To naprawdę bardzo ciekawe i twórcze, a jakie oryginalne. Kiedy 20 nieco szalonych, „muźniętych” osób stwarza jakąś historię, opowiada językiem teatru o swoich potrzebach, lękach i marzeniach, naprawdę jest na co popatrzeć. Najbardziej lubię te spektakle, które powstały w taki właśnie sposób. Czasem jest tak, że nie mamy czasu na taką pracę, Wtedy coś szybko piszę, tak powstał np. scenariusz do Upiora w czarnych rękawiczkach,  do Szlabanu czy do Sekretu, który nieoczekiwanie okazał się strzałem w dziesiątkę. Ponieważ wiele naszych spektakli zawiera minimalną ilość słów, niektóre scenariusze są zachowane tylko w głowach „Rękawiczek”. Na szczęście są też one nagrane i mamy nadzieję, że kiedyś uda mi się znaleźć chwilę, aby zrobić porządek i wszystko ładnie spisać.  Ostatnio jednak sięgnęliśmy do Gałczyńskiego, ale to za sprawą przyjaciela naszego Teatru Tomasza Bielińskiego, który zamarzył sobie, aby z Rękawiczką zrobić Zieloną Gęś. A że u nas marzenia się spełniają, udało mu się, a Rękawiczka pokochała mistrza Konstantego. Nie wiem tylko, co on na to….

Strefa Młodych: Dochodzimy w końcu do aktorów. Kto zostaje aktorem Rękawiczki?

Izabela Rękawek: Aktorem Rękawiczki może każdy młody człowiek, który kocha teatr, jest gotów do wielu poświęceń w imię sztuki, nie boi się głodu i niebezpieczeństw, ma wrażliwą duszę i otwartą głowę. Najwięcej Rękawiczek pochodzi z  Małej Rękawiczki z Gimnazjum nr 2,  bo kto już raz „wlazł” do Rękawiczki, to nie chce mu się  zazwyczaj wychodzić, ale dołączają do nas również uczniowie z innych średnich szkół. Tak więc mamy młodzież  w wieku do 14. do 19. roku życia. Najczęściej rozstajemy się, gdy Rękawiczki idą na studia. Jest to trochę smutne, niektórzy są w teatrze 6, 7 lat i trudno nam się rozstać.

Strefa Młodych: Wybierają studia aktorskie? Ktoś chce zostać drugim Holoubkiem, Kondratem czy może Jandą?

Izabela Rękawek: Mało jest takich Rękawiczek , które decydują się na taki krok. Chyba znam tylko jedną. Choć niektóre to naprawdę znakomici młodzi aktorzy.

Strefa Młodych: To brak wiary? Czy brak środków na studiowanie?

Izabela Rękawek: Chyba jednak brak wiary. Pewnie dzieci z Warszawy czy z Krakowa, gdy marzą o byciu aktorem po prostu próbują. Jest to dla nich oczywista droga, a młodzieży z Garwolina chyba mniej.

Strefa Młodych: Pewnie tak jak Pani i my żałujemy. Przecież jesteście laureatami wielu konkursów. Może choć troszkę się Pani pochwali?

Izabela Rękawek: Co roku starujemy w Festiwalu Teatrów Dzieci i Młodzieży w Siedlcach i za każdym razem zdobywamy Srebrną Maskę. Mamy ich już chyba z dziesięć. Ten festiwal jest przepustką do Mazowieckiego Festiwalu Teatrów Amatorskich, na którym również zdobyliśmy kilka razy nagrody: w ubiegłym roku pierwsze miejsce za  Ciu-ciu babkę, dwa lata temu Grand Prix za Szlaban, wcześniej 2. miejsce za Szkołę, a dawno temu 3. miejsce za Bajki nie tylko dla dzieci. To dosyć prestiżowy festiwal i jesteśmy bardzo dumni, że jurorzy tak wysoko nas oceniają.

Natomiast spektakl, który znaleźliście Państwo w Internecie, to nasze przedstawienie w ramach Przystanku PAT (Profilaktyka a Teatr). Autorem programu jest inspektor Policji Grzegorz Jach – niesamowity człowiek, który potrafi działać cuda jakim są niewątpliwie Przystanki Pat, które odbywają się raz w roku w wakacje.

W czasie przystanku niezliczona ilość młodych ludzi uczestniczy w warsztatach artystycznych, ogląda spektakle, słucha świetnej muzyki, maluje, śpiewa, tańczy, od rana do rana, bo tam raczej nie chodzi się spać. Trwa to około 4 dni. A wszystko prawie za darmo, pod okiem prawdziwych profesjonalistów.

Pan Jach zobaczył Sekret na Teatralnym Festiwalu Profilaktycznym w Garwolinie i tak mu się spodobał, że uczynił go jednym ze sztandarowych spektakli Patu. W tym roku ruszył projekt Pat/edukacja, w ramach którego Sekret jest realizowany przez młodych ludzi z różnych miast w Polsce.

W ten sposób przyczyniliśmy się do czegoś naprawdę dużego. Nasz Sekret dociera do ogromnej ilości ludzi, a wraz z nim jego przesłanie, że nasze życie zależy od Nas, to my jesteśmy panami świata, mamy największy dar: serce i wolność i nikt nie jest w stanie nam tego odebrać. Sekret graliśmy wiele razy, nawet 2 razy w Sali Kongresowej – pierwszy raz na „Niećpie”, a później na uroczystości Fundacji Świat na Tak, gdzie został nagrany i wrzucony na Youtuba. Graliśmy go w wielu szkołach i ośrodkach dla uzależnionej młodzieży. Zawsze budził wiele emocji zarówno w aktorach i widzach. Nigdy nie zapomnimy łez dziewczyny narkomanki z ośrodka z Garwolina. Dla takich chwil warto żyć. To jest ten prawdziwy sukces. Ważniejszy od nagród i dyplomów.

Strefa Młodych: Teatr pomaga?

Izabela Rękawek: Teatr pomaga żyć naprawdę. Otwiera na drugiego człowieka. Zmusza do przemyśleń, dyskusji, tworzy niesamowite więzy. Uczy okazywania emocji, pomaga w komunikacji, rozwija, a przy tym daje wiele radości i wzruszeń. Wiele osób bardzo się otwiera, nabiera pewności siebie, zwiększa poczucie własnej wartości, zaczyna ładniej, wyraźniej mówić. Teatr uczy odpowiedzialności. Rok temu złamałam nogę, a weszliśmy w nowy projekt z Mazowieckim Centrum Kultury i Sztuki – mieliśmy stworzyć spektakl w formie teatru ruchu. Rękawiczka została sama. Pracowała dzielnie wśród trudów i znojów. Spotykali się, kłócili, przeżywali. Ale stanęli na wysokości zadania. Powstała Ciu-ciu Babka. Teatr to prawdziwa szkoła życia. Pomaga tworzyć swój własny scenariusz dyktowany sercem, wrażliwością i odwagą, odwagą bycia sobą.

Teatr jest żywy, nie da rady nauczyć się go z książek, trzeba go przeżyć , doświadczyć...

Strefa Młodych: Ciekawym punktem dla każdego czytającego są różne wpadki i sposoby wyjścia z nich, śmieszne sytuacje. Czy Pani takie pamięta ze spektaklów Rękawiczki?

Izabela Rękawek: Teatr to naprawdę magiczne miejsce, zdarzają się w nim bardzo dziwne rzeczy. Podam dwa autentyczne przykłady, tak naprawdę było! A więc potrzebowaliśmy do spektaklu Sabat nad Świtezią duży bęben. Szukaliśmy go w całym mieście, u znajomych, rodzin, instytucji. Bez skutku. Aż pewnego dnia idę sobie ulicą, a naprzeciwko mnie idzie mężczyzna, który wygląda, jakby był właścicielem takiego właśnie bębna. Teraz albo nigdy – pomyślałam – i zapytałam nieznajomego, czy przypadkiem nie posiada bębna? Podeszłam do obcego człowieka i zapytałam, czy ma bęben! Nie wziął mnie za wariatkę, okazało się, że bęben posiada i jeszcze z chęcią go nam pożyczy!

Druga historia związana była z kurtyną. Technicy mówili, że lubi się zacinać, ale na wielu, wielu naszych próbach zawsze działała bez zarzutów więc specjalnie się tym nie przejmowaliśmy. Dosłownie na dzień przed spektaklem przyśniło mi się, że ta kurtyna się zacina i cały spektakl „leży”. Na próbie porozmawiałam z aktorami i ustaliliśmy plan na ten wypadek. Co ciekawe – graliśmy wtedy parodię Upiora w operze. Pod koniec spektaklu, gdy właśnie była scena z kurtyną w roli głównej, ta się zacięła! Wprowadziliśmy w życie plan awaryjny. Wyszło jeszcze śmieszniej niż w scenariuszu, publiczność bawiła się znakomicie, a po spektaklu wszyscy zgodnie twierdzili, że „ta scena z kurtyną była najśmieszniejsza”! Takie rzeczy dzieją się w teatrze!

Strefa Młodych: O Rękawiczce powstała nawet praca magisterska. Ostatnim pytaniem do Pani miało być pytanie o tematy. Jakie wg Pani teatry młodzieżowe powinny poruszać tematy. Ale – dziękując Pani bardzo za rozmowę – pozwolimy sobie zacytować z tejże pracy magisterskiej to, co Pani powiedziała o jednym z Waszych ostatnich przedstawień. Chyba nie ma człowieka, a zwłaszcza młodego człowieka, którego taki temat by nie zainteresował:

To spektakl o poszukiwaniu. O tym, że człowiek po omacku błądzi, wybiera pewne rzeczy, które nie zawsze są jego marzeniem. Ken, który wychodził na scenę, był takim ideałem, którego poszukuje dziewczyna, ale w zderzeniu z rzeczywistością to różnie wygląda. Przywiązanie do wyglądu, wartości materialnych, sukcesu, awansów – to wszystko udało się osiągnąć, ale jednocześnie główna bohaterka spektaklu uświadamia sobie, jak wiele straciła – pasję, marzenia, prawdziwe i szczere uczucia.
Na koniec widzimy, że została uwięziona w tych swoich wyborach, które nic nie mają wspólnego z jej marzeniami.
I pozostaje tylko bicie serca.*

* Cytat pochodzi z pracy Izabeli Wójcik, Teatr Rękawiczka w Garwolinie i jego rola w animacji społeczno-kulturalnej młodzieży

Zdjęcia pochodzą ze profilu Facebook teatru, który znajdziecie pod nazwą „Teatr Rękawiczka”.

Foto: iStock

21 marca 1960 roku w tym mieście południowoafrykańska policja zastrzeliła 69 uczestników pokojowej demonstracji, którzy protestowali przeciwko polityce apartheidu, czyli segregacji ludzi ze względu na rasę i kolor skóry.

21 grudnia 1965 roku przyjęta została przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych Międzynarodowa Konwencja w sprawie Likwidacji Wszelkich Form Dyskryminacji. Jest to najstarsza konwencja Narodów Zjednoczonych odnosząca się do praw człowieka, która została ratyfikowana przez największą liczbę państw (170).

W Polsce z rasizmem walczy organizacja Nigdy Więcej. To ona była inicjatorem akcji „Wykopmy rasizm ze stadionów”.

Już wkrótce będą u nas gościli na Euro 2012 ludzie z całej Europy, o różnych kolorach skóry i kraju pochodzenia. Pamiętajcie – wszyscy jesteśmy równi, jesteśmy ludźmi, szanujmy się nawzajem.

Z inicjatywy Nigdy Więcej narodziła się też fajna akcja Etno Liga. Zobacz film o tej inicjatywie.

W fajnym kawałku Stop Rasizmowi, chłopaki z Natural Dread Killaz śpiewają m.in. tak:

(…) Mimo że wkoło tyle głupoty
to nadzieja mi nie mija,
że zamiast pałki, glana i basballowego kija ija!
zaczną używać mózgu
ci co chcą mych braci zgładzić
nietolerancja przecież do niczego nie prowadzi
kontakt między ludźmi
dla mnie schemat jest prosty
zamiast budować mury wole budować mosty
wolność wyznania i wolność przekonania
jednak dla niektórych trudna jest do zaakceptowania, why? (…)

Przed waszymi czynami złymi chcę budować mury
to co było juz nie wróci tego jestem pewien
po co ze sobą rasy kłócić tego niestety nie wiem
budujmy na nowo to co zostało zburzone
niech świat będzie jednym, jedynym dla wszystkich domem (…)

Jak zwykle namawiamy Was w tym dniu do zorganizowania jakiejś wycieczki, najlepiej poza miasto.

Będzie i bezpieczniej dla Was, nie będziecie mieli kłopotów w związku z wagarami, a i nauczyciele nie będą musieli się o Was martwić.

Tak więc namówcie Ich na wyruszenie na wycieczkę wiosenną!

Tak pięknie pisze o wiośnie pewien leśniczy:

Nie przegap wiosny

Uważaj, żebyś wiosny nie przegapił! Tak często powtarza mój serdeczny kolega Mietek, który choć nie leśnik czy przyrodnik, ale za to wędkarz i wielki miłośnik przyrody. Ma chłop rację, bo pośpiech towarzyszy nam wszystkim każdego dnia, a tyle ciekawego dzieje się wokół. Wiosna coraz śmielej budzi do życia przyrodę. Pomimo że na moim jeziorze jeszcze spora część lustra wody skuta jest lodem i wokół dopiero nieśmiało pojawia się bladziutka zieleń, to w przyrodzie niesłychane ożywienie. Gęsi krążą wielkimi tabunami, a niektóre przysiadają już przy corocznych lęgowiskach.

Żurawie tańczą zapamiętale wokół swoich samic, czujnie strzegąc ich przed innymi amantami. Grzywacze zabrały się już za porządkowanie ścieżek wokół leśniczówki z drobnych gałązek i przygruchały sobie miejsce na gniazdo na starej lipie. Na odmarzniętej części jeziora tokują gągoły i pojawiły się już tracze nurogęsi. Gnieżdżą się tu co roku.  Samica ma przed sobą wybór, bo jak na razie pływa dumna z siebie, a towarzyszą jej dwa samce.  Przebiśniegi kończą już kwitnienie, modrzewie zaczynają się lekko zielenić. Olchy kwitną i na tle sosnowego boru znaczą się amarantową wstęgą.

20 marca to także Międzynarodowy Dzień… wróbelka
Nie przypuszczacie nawet, że wróbelek jest gatunkiem zagrożonym!

20 marca, czyli dzisiaj obchodzi święto szara, niepozorna ptaszyna, o której tak pisał sam Mistrz Konstanty Ildefons Gałczyński:

Wróbelek jest małą ptaszyną,
Wróbelek istotka niewielka,
On brzydką stonogę pochłania,
Lecz nikt nie popiera wróbelka.
Więc Wołam: Czyż nikt nie pamięta,
że wróbelek jest druh nasz szczery?!
Kochajcie wróbelka, dziewczęta,
kochajcie, do jasnej cholery!

Przesłanie poety, który już ponad 60 lat temu namawiał dziewczęta do kochania wróbelka weźmy sobie wszyscy do serca. Nie tylko dziewczęta. Bo jak wyglądałby świat bez wróbelka? Jest to niestety możliwe, być może bardzo szybko…

Passer domesticus, wróbel domowy, bliska człowiekowi kuleczka, ważąca zaledwie 30 gramów. Szary brzuszek, skrzydełka w odcieniach brązu. Najpospolitszy spośród latającego świata. „Kto nie zna wróbla” – może się obruszycie? Od wieków związany jest z człowiekiem i ćwierka na każdym podwórzu. Gdybyśmy jednak otrzymali zadanie: wyjdź z domu i znajdź wróbla, okazałoby się, że to misja coraz częściej niewykonalna.

Niby pospolity, szary i zwykły, a jednak w tej pierzastej kulce drzemie wyjątkowa osobowość. Szkoda tylko, że tej osobowości grozi w całej Europie wyginięcie.

Źródło: bloglesniczego.erys.pl/blog

W Sejmie Rzeczypospolitej Polskiej zasiadają reprezentanci wszystkich Polaków – można znaleźć tam lekarzy, prawników, nauczycieli, a nawet sportowców! Jedną z nich jest Pani Iwona Guzowska – bokserka, mistrzyni świata w kickboxingu i boksie zawodowym. Jak to możliwe?

Iwona Guzowska z uśmiechem reklamuje nasz portal

Pani Iwona rozpoczęła swoją przygodę ze sportem jesienią 1992 roku, kiedy powołano ją na mistrzostwa Europy w kickboxingu. Kilka miesięcy wcześniej urodziła synka i nikt nie przypuszczał, że tak szybko dojdzie do dobrej formy, nie wspominając o zdobyciu medalu podczas debiutu na arenie międzynarodowej.

A jednak podczas konkursu w Warnie w Bułgarii wygrała walkę finałową. Przez kolejne 10 lat brała udział w kolejnych mistrzostwach świata w kickboxingu – na 19 konkursów aż 16 razy zajęła pierwsze miejsce!

W 1999 roku pani Iwona spróbowała swoich sił w kolejnej dyscyplinie – boksie zawodowym i również tutaj okazało się, że jest najlepsza. Po pół roku od debiutu wygrała walkę o tytuł Mistrza Europy w boksie zawodowym w kategorii wagowej – 57 kg, a dwa miesiące później stoczyła 10 rundowy pojedynek o Mistrzostwo Świata, również w wadze piórkowej.

Jako pierwsza Polka w historii zdobyła tytuł Mistrzyni Świata i Europy w boksie zawodowym.

A teraz zaczyna się druga historia… w 2007 pani Iwona wystartowała w wyborach do Sejmu RP i dzięki 9 534 oddanych na nią głosów została Posłem VI Kadencji Sejmu. Cztery lata później odnowiła swój mandat i dziś realizuje się jako reprezentant polskiego narodu, zasiadając w ławach poselskich na ulicy Wiejskiej w Warszawie. Pani Posłanka Guzowska należy do dwóch komisji: Innowacyjności i Nowoczesnych Technologii oraz Polityki Społecznej i Rodziny. Pracę w Sejmie łączy z działalnością społeczną – odwiedza szkoły, festyny i inne wydarzenia, gdzie może spotkać się z dziećmi i promować wśród nich zdrowy styl życia, uśmiech oraz zapał do działania.

21 lutego tego roku gościła na konferencji Rzecznika Praw Dziecka „O wolnościach dziecka” w Gdańsku.

Czekamy na Wasze pytania do Poseł Iwony Guzowskiej. Najciekawsze zadamy,
a odpowiedzi opublikujemy na Strefie Młodych.
Autorów tych pytań nagrodzimy gadżetami Strefy!

Konsument – każdy kto kupuje jakieś produkty (np. jedzenie, odzież, meble) lub korzysta z jakiś usług (np. fryzjera, kina, banku, Internetu) i używa ich na potrzeby własne, swojej rodziny bądź przyjaciół, znajomych.

Fot.: iStockphoto

Konsumentom przysługuje wiele różnych praw. Przede wszystkim zawsze mogą złożyć reklamację u sprzedawcy, który ponosi odpowiedzialność prawną za sprzedany im towar. Dlatego umieszczanie w sklepach tabliczek z napisami typu: „Po odejściu od kasy reklamacji nie uwzględnia się”, „Towar nie podlega reklamacji”, „Reklamacje uwzględniane są tylko w dniu zakupu” itd. jest niezgodne z prawem!

Uwaga sklepowe pułapki!

Kuba, Julia i Natalia wraz z rodzicami wybrali się na zakupy do hipermarketu. Julia od dawna chciała sobie kupić tonik do twarzy.  W alejce z kosmetykami znalazła w superpromocji tonik
z kremem.

Przy tej różnorodności towarów i usług, którą mamy obecnie na naszym rynku, producenci i sprzedawcy głowią się, co zrobić, byś spośród wielu produktów znajdujących się w sklepach wybrał/wybrała właśnie ten oferowany przez nich. Stosują nie tylko reklamę, ale także różne akcje promocji sprzedaży. Jedną z nich są promocyjne ceny.

Cena promocyjna zestawu wynosiła 18,99. Jednak oba te towary bez promocji razem kosztowały tylko 14,58. Na szczęście Julia nie dała się nabrać!

Niestety, często zdarza się, że promocyjne ceny mają istnieć wyłącznie w świadomości konsumentów, a nie w rzeczywistości. Dlatego zawsze warto samemu porównać cenę promocyjną ze „zwykłą”.

Julia znalazła też swoje ulubione jogurty! I do tego także w promocyjnej cenie! Postanowiła więc, że kupi kilka „na zapas”. Najpierw jednak sprawdziła datę ważności.

Obniżki cen muszą mieć swoją przyczynę. Może być to np. niższa jakość produktów lub upływający termin przydatności do spożycia. Dlatego zawsze sprawdzaj datę ważności, zanim zrobisz „zapasy”.

Na swojej liście zakupów mieli też musztardę. Wieczorem planowali urządzić grilla dla znajomych. Kuba wziął do koszyka tę, która na półce znajdowała się na wysokości jego wzroku. Cena? 9,29. Za namową taty sprawdziła cenę na samej górze półki – 3,99 i na samym dole – 1,79.2

Jedną z form promocji sprzedaży jest merchandising, czyli sposób wpływania na zachowania klientów poprzez wystrój pomieszczenia i sposób prezentacji towarów. Liczy się zarówno aranżacja sklepu, jego wyposażenie, układ półek, jak i sam sposób ułożenia towarów na półkach sklepowych. Czy zastanawiałeś/zastanawiałaś się kiedyś dlaczego w dużych sklepach spożywczych stoiska z artykułami pierwszej potrzeby (np. pieczywem) znajdują się zazwyczaj na końcu sklepu?

Pamiętaj!

Jeśli nie chcesz ulec naciskom w sklepie i własnej pokusie, zawsze na zakupy (zwłaszcza wybierając się do dużych sklepów) bierz ze sobą listę zakupów. Ty zaoszczędzisz, a planeta na której  żyjesz odetchnie z ulgą!

***********************************************************************************************************************

Powyższe teksty zaczerpnęliśmy ze wspaniałego poradnika przygotowanego przez Związek Stowarzyszeń Polska Zielona Sieć.

TUTAJ (kliknij!)  możesz przeczytać cały przewodnik:

Koniecznie też zajrzyjcie na stronę o ekologicznych postawach konsumenta: e-konsument.pl 

Carrick-a-Rede Rope Bridge, fot.: Van helsing

Św. Patryk był misjonarzem, żył w V w. Najważniejszą tradycją obchodów Dnia św. Patryka jest noszenie ubrań w kolorze zielonym. Zieleń to narodowy kolor Irlandii, nawiązujący do trawiastego krajobrazu wyspy. Głównym symbolem święta jest trójlistna koniczynka, która stanowi równocześnie godło Irlandii, bowiem – jak głosi legenda – św. Patryk używał jej do wyjaśniania dogmatu o Trójcy Świętej pierwszym irlandzkim chrześcijanom. Także Leprechaun – krasnoludek ze starej baśni kojarzony jest z Dniem św. Patryka.

W ten dzień wyjątkowo nie obowiązuje post; dozwolona jest zabawa, tańce i śpiew, mimo że właśnie trwa Wielki Post. Dorośli mogą wypić szklankę piwa – koniecznie koloru zielonego – co nazywają „topieniem koniczyny”, a dzieciom pozwala się zjeść trochę słodyczy.

Jeszcze do niedawna w Irlandii nie organizowano parad w Dniu św. Patryka. Dopiero w 1995 r. rząd tego kraju ustanowił czterodniowy Festiwal, którego kulminacją jest wielka parada w Dublinie, z muzyką, tańcami i pokazami sztucznych ogni.

Źródło: www.niedziela.pl

22 lutego wszyscy harcerze i skauci na całym świecie obchodząc swoje wyjątkowe święto Dzień Myśli Braterskiej, wysyłają sobie wzajemnie bratnie pozdrowienia.

Dlaczego właśnie tego dnia? Ponieważ jest to rocznica urodzin gen. Roberta Baden-Powella, który jest uważany za twórcę skautingu. Sama historia związana z tym ruchem jest niezwykle ciekawa. Otóż wszystko zaczęło się ponad sto lat temu, kiedy to generał Baden-Powell, walczący między innymi podczas wojny Anglii z Burami w Afryce Południowej, napisał dla swoich żołnierzy książkę „Poradnik skautingu”. W pierwotnym zamyśle miała być ona podręcznikiem dla zwiadowców i rekrutów na żołnierzy. Szybko jednak stała się prawdziwym bestsellerem wśród angielskiej młodzieży.

Młodzi ludzie zainspirowani słowami książki opracowali wiele gier i konkursów, które wykorzystywały opisane przez gen. Roberta metody tropienia, uczyły korzystania z kompasów i map, a także wykorzystywania naturalnych oznak zmian pogody czy wskazywania szlaków za pomocą specjalnych skautowskich znaków.

Robert Baden-Powell nie chcąc, aby ta nowa moda zachęcała do zabawy w wojnę, wykorzystywania przemocy i agresji, ułożył Prawo Skautowe i Przyrzeczenie Skautowe. Opracowany przez siebie system oparł na trzech głównych zasadach, które do dzisiaj przyświecają wszystkim skautom na świecie, mianowicie na:  w służbie Bogu, Ojczyźnie i bliźnim, bezpośrednim kontakcie z przyrodą oraz działaniu w małych grupach, zwanych zastępami.

Foto: Rafał M. Socha (Azymut)

Od tamtej pory wszystkich skautów na świecie, niezależnie od ich pochodzenia, koloru skóry, wyznania czy przekonań łączy szczególna więź, jaką jest miłość do natury i wierność zasadom skautingu.

Dzień Myśli Braterskiej, ustanowiony na 4. Międzynarodowej Konferencji Skautek i Przewodniczek w 1926 roku w Stanach Zjednoczonych przypomina wszystkim harcerzom na świecie, że należą do wielkiej rodziny. Tego dnia więc przesyłają więc sobie wzajemnie pozdrowienia, kartki z życzeniami, spotykają przy wspólnych ogniskach czy organizują rozmaite zbiórki na cele charytatywne, które mają wspomóc najbardziej potrzebującym.

Może dołączysz do wielkiej skautowskiej rodziny?

W Polsce możesz zapisać się do:

Związku Harcerstwa Polskiego (kliknij, by odwiedzić stronę!)

Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej (kliknij, by odwiedzić stronę!)

Skautów Europy (kliknij, by odwiedzić stronę!)

Stowarzyszenia Harcerskiego (kliknij, by odwiedzić stronę!)

W krajach Unii Europejskiej, Dzień Ofiar Przestępstw obchodzony jest od 1988 roku,
w dniu 22 lutego. Polska obchodzi ten dzień od 2003 roku.

W ostatnich latach w Polsce, coraz więcej uwagi poświęca się problematyce dotyczącej praw ofiar przestępstw. W 1999 roku, organizacje pozarządowe wraz z Ministerstwem Sprawiedliwości przygotowały Kartę Praw Ofiary. Karta ta jest pewnego rodzaju zestawieniem obowiązujących praw przysługujących ofiarom przestępstw wraz z instrukcją, czego konkretnie i od kogo ofiara przestępstwa może się domagać.

Karta ma stanowić pomoc dla każdego pokrzywdzonego w sytuacji, gdy jego prawa nie są respektowane oraz przypominać policjantom, prokuratorom i sędziom, że dążąc do zebrania materiału dowodowego oraz ustalenia i osądzenia faktycznych sprawców przestępstw, nie mogą zapominać o szczególnej sytuacji pokrzywdzonego.

Zgodnie z kartą, ofiara przestępstwa ma prawo do: pomocy, godności, szacunku i współczucia, wolności od powtórnego zranienia (czyli wtórnej wiktymizacji), dostępu do wymiaru sprawiedliwości, mediacji i pojednania ze sprawcą, do zadośćuczynienia jej krzywdom.

Dzień 22 lutego nie jest okazją do świętowania. To dzień, kiedy w sposób szczególny powinniśmy zwracać uwagę na osoby poszkodowane w wyniku przestępstw, których setki tysięcy jest wśród nas. Każdy może stać się potencjalną ofiarą przestępstwa np. przemocy domowej, kradzieży, rozboju, wypadku drogowego…
Dlatego warto wiedzieć, jakie prawa mają ofiary przestępstw w świetle prawa polskiego. Najważniejsze jednak jest, żeby pamiętać o tych osobach przez cały rok. Dotyczy to zwłaszcza dzieci poszkodowanych np. w wyniku przemocy, one zwłaszcza potrzebują troski i opieki.

Pamiętajcie, ze jeśli dzieje Wam się krzywda, to nie tylko policjant, pedagog, nauczyciel, ale też każdy z dorosłych ma obowiązek udzielić Wam pomocy.

O pomoc możecie również zwrócić się do Rzecznika Praw Dziecka, pisząc na adres rpd@brpd.gov.pl lub dzwoniąc pod numer Telefonu Zaufanie Rzecznika Praw Dziecka.